Zmiana zwyczajnego funkcjonowania po chorobie, urazie albo dłuższym leczeniu często wymaga dopasowania wielu wycinków życia. Oprócz działań związanych ze stanem zdrowia znaczenie może mieć również powrót do aktywności społecznej, kontaktów z innymi osobami a także samodzielności w wykonywaniu zwyczajnych czynności. Rehabilitacja społeczna obejmuje działania, które koncentrują się na ułatwianiu uczestnictwa w życiu rodzinnym, zawodowym i społecznym.
W praktyce nie ogranicza się tylko do ćwiczeń czy terapii, ale tyczy się też nauki radzenia sobie ze zmianami, które ukazują się po przebytych problemach zdrowotnych.
Proces powrotu do większej samodzielności może wyglądać różnie w zależności od wieku, sposobności organizmu a także indywidualnej sytuacji danej osoby. Czasem największym wyzwaniem jest ponowne przyzwyczajenie się do zwyczajnego rytmu, innym razem barierą mogą być ograniczenia ruchowe, zmęczenie lub trudności w kontaktach z otoczeniem. W takich sytuacjach ważne jest stopniowe dostosowywanie celów i uwzględnianie aktualnych sposobności. Zbyt szybkie zwiększanie zakresu aktywności może powodować przeciążenie, dlatego planowanie kolejnych etapów musi uwzględniać realne potrzeby i ograniczenia.
W ramach różnorakich form wsparcia wykorzystywane są między innymi sanatoria i turnusy rehabilitacyjne, które łączą określony program usprawniania z w pewnych przypadkach przeznaczonym na odpoczynek i przeróbkę normalnego środowiska. Ich przebieg może obejmować zajęcia terapeutyczne, konsultacje a także aktywności dostosowane do stanu zdrowia uczestników. Wybór odpowiedniej formy pobytu zależy w głównej mierze od rodzaju schorzenia, zaleceń medycznych a także zakresu wymaganej pomocy. Oczywiście nie każdy program będzie odpowiedni dla każdej osoby, dlatego znaczenie ma wcześniejsze określenie celu i możliwości udziału w konkretnych zajęciach.
Szczególnego podejścia mogą wymagać osoby po intensywnym leczeniu chorób krwi i układu odpornościowego. Sanatoria dla pacjentów hematologicznych uwzględniają specyfikę tej grupy, ponieważ powrót do aktywności po terapii może przebiegać etapami i wymagać większej ostrożności przy kształtowaniu codziennych zajęć. W takich przypadkach zwraca się uwagę nie tylko na sprawność fizyczną, ale także na kondycję psychiczną, możliwość kontaktu z innymi osobami a także stopniowe odzyskiwanie pewności w samodzielnym funkcjonowaniu. Organizacja wsparcia po leczeniu jest procesem zależnym od wielu czynników, a jego przebieg może różnić się wręcz u osób z podobnym rozpoznaniem.
Więcej: rehabilitacja społeczna.