Zmiana zwyczajnego funkcjonowania po chorobie, urazie albo dłuższym leczeniu na prawdę bardzo często wymaga implementacji wielu sekcji życia. Oprócz działań związanych ze stanem zdrowia znaczenie może posiadać też powrót do aktywności społecznej, kontaktów z innymi osobami a także samodzielności w wykonywaniu zwykłych czynności. Rehabilitacja społeczna obejmuje działania, które koncentrują się na ułatwianiu uczestnictwa w życiu rodzinnym, zawodowym i społecznym.
W praktyce nie ogranicza się tylko do ćwiczeń czy terapii, niemniej jednak dotyczy również edukacji radzenia sobie ze zmianami, które pojawiają się po przebytych problemach zdrowotnych.
Proces powrotu do większej samodzielności może wyglądać różnie w zależności od wieku, sposobności organizmu oraz indywidualnej sytuacji danej osoby. Nierzadko największym wyzwaniem jest ponowne przyzwyczajenie się do codziennego rytmu, innym razem barierą mogą być ograniczenia ruchowe, zmęczenie albo trudności w kontaktach z otoczeniem. W takich sytuacjach istotne jest stopniowe dostosowywanie celów i uwzględnianie aktualnych sposobności. Zbyt szybkie zwiększanie zakresu aktywności może powodować przeładowanie, dlatego planowanie kolejnych etapów musi uwzględniać realne potrzeby i ograniczenia.
W ramach różnorakich form wsparcia wykorzystywane są między innymi sanatoria i turnusy rehabilitacyjne, które łączą określony program usprawniania z czasami przeznaczonym na odpoczynek i przemianę codziennego środowiska. Ich przebieg może obejmować zajęcia terapeutyczne, konsultacje a także aktywności dostosowane do stanu zdrowia uczestników. Wybór adekwatnej formy pobytu zależy w głównej mierze od rodzaju schorzenia, wymagań medycznych a także zakresu niezbędnej pomocy. Nie każdy program będzie świetny dla każdej osoby, dlatego znaczenie ma wcześniejsze określenie celu i sposobności udziału w konkretnych zajęciach.
Szczególnego podejścia mogą wymagać osoby po intensywnym leczeniu chorób krwi i układu odpornościowego. Sanatoria dla pacjentów hematologicznych uwzględniają specyfikę tej grupy, ponieważ powrót do aktywności po terapii może przebiegać etapami i wymagać większej ostrożności przy planowaniu codziennych zajęć. W takich okolicznościach zwraca się uwagę nie tylko na sprawność fizyczną, niemniej jednak również na kondycję psychiczną, sposobność kontaktu z innymi osobami a także stopniowe odzyskiwanie pewności w samodzielnym funkcjonowaniu. Organizacja wsparcia po leczeniu jest procesem zależnym od wielu czynników, a jego przebieg może różnić się wręcz u osób z podobnym rozpoznaniem.
Zobacz więcej: zmiany przepisów uzdrowiska.